Moederschap, Persoonlijk, Zwangerschap

Ik krijg een baby en dat vind ik heftig

15 augustus 2015

Ik ben down, al de hele week. Misschien omdat ik nog maar 16 weken te gaan heb. Misschien omdat het nog een lange 16 weken duurt. 16 weken voor ik de hel op aard moet ondergaan om overweldigend geluk te mogen verwelkomen.

Zoals je leest ben ik een vat vol tegenstrijdigheden. De hormonen zorgen ervoor dat ik op sommige momenten totaal mezelf niet meer ben. Ik spreek mezelf continu tegen en ben in de war. Ben ook al regelmatig aan een nieuw blog-bericht begonnen, maar steeds halverwege delete ik de hele boel omdat het werkelijk nergens op slaat. Beweer ik in de ene helft het een, roep ik een aantal zinnen later het ander.

Ik wil niet dat mensen mij verkeerd begrijpen. Wat als een paal boven water staat is, dat ik heel blij ben met wat er in mijn buik zit. Dat het leeft, dat het beweegt, dat het mij bijna elke nacht wakker schopt, dat ik geen ellenlange weg heb hoeven bewandelen om dit voor elkaar te krijgen. Tuurlijk, blij mee, echt! Maar soms heb ik momenten dat ik me enorm klote voel. Dan doemt het bij me op dat er gewoon echt een baby gaat komen. EEN ECHTE BABY. Geen pop die je kunt wegleggen als je even geen zin hebt in gejank, geen huisdier die je zonder moeite naar een pension kunt brengen, geen nichtje of neefje dat na een vermoeiend weekend weer lekker naar pa en ma terug gaat. EEN BABY, van mij en hem. Een levend wezen dat vanaf het moment van geboorte 100% afhankelijk is van ons. Ik vind dat heftig.

Ik vind het vooral heftig omdat ik hier gewoon eigenijk niet voor heb gekozen. Dat klinkt veel moeders en/of ongewenst kinderlozen waarschijnlijk heel hard in de oren. Kwetsend zelfs. Maar dat is wel de keiharde realiteit. Een paar weken voor ik zwanger raakte heb ik nog geroepen dat ik niet eens zeker wist of ik ooit wel kinderen wilde. Daar ben ik nu uiteraard kei hard van teruggekomen en ben ongelooflijk blij dát ze er straks is. Ik hou nu al meer van haar dan ik ooit van iemand, laat staan iets, heb gehouden, maar ik wil even aangeven hoe de vork in de steel zat/zit. Natuurlijk heb ik (we) bewust gekozen om de zwangerschap voort te zetten. Maar om eerlijk te zijn was het afbreken ervan niet eens een optie. Dit meisje is hartstikke gewenst vanaf dag 1, maar dat wil niet zeggen dat het soms niet verschrikkelijk lastig is.

Zo had ik gisteren een (hormonale) emotionele bui en bevond ik mij ineens in mijn eentje zittend in een koffiecafé. Na drie hazelnootcappuccino’s en twee red velvet cupcakes doemden er een aantal tranen op die ik met geen mogelijkheid meer kon wegslikken. Dat ik daar zat, zo in mijn uppie, was iets dat nu nog hartstikke vanzelfsprekend gebeurde. Het feit dat dit over een paar maanden niet meer zo vanzelfsprekend zal zijn, maakte mij angstig en een beetje verdrietig. Dit soort kleine dingetjes zijn steeds weer een enorme realiteitsschok en ik denk echt dat dat te maken heeft met het ongeplande van deze hele zwangerschap. Ik heb er bijvoorbeeld (in eerste instantie) niet voor gekozen om mijn leven ineens zo om te gooien en ben er dus voor 6 maanden geleden ook nooit mee bezig geweest. Natuurlijk ben ik mijzelf er van bewust dat ik straks mét baby echt nog superveel kan en dat ben ik ook zeker van plan, maar het gaat mij op dit soort momenten gewoon echt even om het onbezonnen, ongeplande, spontane, zonder ergens anders over na te hoeven denkende.

Heftig dus. En ondanks dat ik ondertussen een wandelende zwangerschapsencyclopedie ben, maak ik mij soms ook echt heel veel zorgen of ik wel een goede mama zal zijn. Kan ik écht wel optimaal voor een ander zorgen als ik zelf soms nog zoveel vragen heb? Ik weet niets van baby’s en het vergemakkelijkt de boel niet dat ik eigenlijk niemand in mijn nabije omgeving heb die dat wel weet. Hoevaak ik de laatste tijd mensen hoor roepen “Oh mag ik even aan je buik zitten, ik heb nog nooit een zwangere buik van dichtbij gezien” of “Wauw, ik ken echt niemand met een kind, dit wordt zo tof”. Dit zijn allemaal hele lieve mensen en die mogen uiteraard alles aan mij vragen en van mij weten, maar dit geeft zo goed mijn situatie weer. Een vriendin zei gister heel mooi: “Iemand moet de eerste zijn en ik ben blij dat jij het bent, aan jou heb ik straks echt iets”. Dat is dan wél weer heel fijn en lief.

Deze downweek wordt sowieso weer opgevolgd door heel veel happy de peppie dagen en weken, weet ik zeker. Ik droom ook heel veel over hoe fijn het zal zijn straks, hoeveel zin ik heb om haar te mogen ontmoeten, hoe ze eruit zal zien en hoe ongelooflijk veel ik van haar hou, nu al. Ik vond alleen dat de andere kant van de medaille ook wel eens getoond mag worden. Het is niet áltijd rozengeur en maneschijn, ook niet als je nog geen enkele zwangerschapskwaal gehad hebt.

Een baby krijgen is niet alleen een kwestie van broeden en baren, het is een psychische rollercoaster en bij dat laatste had ik als nuchtere Hollander nog geen seconde stilgestaan.

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Jodie 8 augustus 2016 at 16:47

    Wonderful stones! I love beautiful stones and collect them whenever I find some – and so do my daughters, so our collection has grown the last years. Not each of them so bautiful like yours, but mostly full of memories 🙂 Some of them from my ch.olhdodi..

  • Reply Misty 8 augustus 2016 at 19:18

    If you do7#n821&;t like her, then if you knew her i bet you guys would hate her even worse. How she gets on your nerve when you never met Katherine Heigl. People have so much hatred for no reason whatsoever. I wonder what she did to those people who don’t like her

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge