Persoonlijk, Zwangerschap

Van stofzuigers naar CTG, bloedrukmeters en massagestoelen

15 augustus 2015

IMG_5673En toen was ineens alles anders…Ik zit met een enorm kloppend hart in een soort stoel waar mensen in Thailand full body massages in krijgen. Om mijn dikke buik zitten twee banden met sensoren, en er komen kloppende tonen onder vandaan. Nog even snel is mij net verteld dat dit een CTG scan is, en er dus een hartfilmpje gemaakt wordt van baby de Winter. Ook is al twee maal mijn bloeddruk gemeten en die is niet zo best. Althans, als ik de redelijke paniekerige zusters mag geloven.

 

Een uur geleden was er in principe nog niets aan de hand. Ik was thuis druk aan het doen met niet zoveel. Stofzuigen en spullen opruimen die al opgeruimd waren maar in mijn ogen wellicht nog net iets beter opgeruimd zouden kunnen worden. Noem het nesteldrang.

 

Mijn verloskundige kwam langs voor een routine bloeddrukcontrole omdat dat gisteren bij de normale afspraak niet ging. Voor zover alles nog helemaal prima. Tot mijn bloeddruk ineens tot aan het plafond en verder bleek te reiken en mijn verloskundige lichtelijk in paniek raakte. Ik was nog steeds de rust zelve en vroeg wat nu de bedoeling was. Ze gaf aan dat ik naar het ziekenhuis moest en ik vroeg nog heel stoïcijns of ik daar gewoon een afspraak voor kon maken…Ze lachte wat en zei: “Dus jij denkt dat je hiermee gewoon maandag naar het ziekenhuis kunt gaan? Lekker na het weekend? NEE, je moet nu, met spoed! Eh…OK.

 

Ik bedacht snel even hoe ik bij het ziekenhuis zou geraken. Met de bus was een optie en zelfs lopend zou in principe best kunnen dacht ik, je begrijpt dat ik de ernst van de situatie totaal niet inzag. Ik dacht gewoon even daarheen te gaan voor een uitgebreide check-up, om ’s middags gewoon weer thuis de stofzuiger ter hand te nemen, het kan stoffen in een paar uur hoor! Mijn verloskundige bood aan mij af te zetten bij het ziekenhuis en hoewel ik dat vrij overdreven vond, nam ik het aanbod toch aan.

 

Nu zit ik dus moederziel alleen, want zo voel ik mij ineens heel even, in zo’n grote massagestoel naar het hartje van mijn ongeboren kind te luisteren. En dat van vier anderen om mij heen overigens.

 

Het klopt aan alle kanten, behalve in mijn hoofd.

 

Wordt vervolgd.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Snow 7 augustus 2016 at 18:07

    Slam dunkin like Shaquille O’Neal, if he wrote invtrmaoife articles.

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge