Persoonlijk, Zwangerschap

Van zwangerschapsmaagd naar baarvirtuoos

15 augustus 2015

IMG_1184De eerste drie maanden zitten erop. Wat een HEL was dat! Tevens ben ik van kinderhater en zwangerschapsmaagd veranderd in een ware ‘baarvirtuoos’. Nooit eerder nam ik informatie zo goed in mij op als deze theorie. Ik zou willen dat alles dat ik ooit studeerde zo makkelijk bleef hangen als dit. Ik lees de ‘bevalbijbel’ een keer door en hup de materie zit vastgekoekt ergens in de hersenpan. Het verdrijft overigens wel alle andere dingen die ik zou moeten onthouden, dat wordt dan weer zwangerschapsdementie genoemd want overal is tegenwoordig een benaming voor.

 

 

Dit “eerste trimester”, want zo wordt het officieel genoemd, stond eigenlijk volledig in het teken van een aantal dingen:

  • slapen
  • huilen
  • wat mag ik wel eten
  • wat mag ik niet eten
  • wat wil ik wel eten
  • wat wil ik absoluut niet eten

Dat dus. Niets meer, niets minder. Vooral het slapen was (en is nog steeds) een issue. Ik heb werkelijk het idee dat ik al slapend deze weken ben doorgekomen en dat dus nog steeds doe. Ging ik voorheen mákkelijk pas om 02.00 uur mijn bed in, nu kijk ik om 20.00 uur op de klok met het gevoel dat ik al diep in de nacht verkeer. Ook midden op de dag stort ik van het ene op het andere moment volledig in. Ik snap daarom echt niet hoe vrouwen met meerdere kinderen dit doen, RESPECT daarvoor! Maar ik ben tenslotte een “BABYFABRIEK” nu hè, dus moet ik mij hier maar aan toegeven. Wie dit soort termen verzonnen heeft wens ik zijn of haar hele leven lang het eerste trimester van de zwangerschap toe!!

Het huilen, ook zoiets. Ik ben normaliter al vrij emotioneel incontinent maar wat ik nu meemaak slaat echt alles. Zo bevond ik mij twee weken geleden anderhalf uur(!!) huilend op de badkamervloer vanwege een zoekgeraakt kabeltje van iets dat toch al nooit gebruikt werd. Grienend zat ik te schreeuwen dat ik een slechte moeder zou zijn, dat het zo’n bende thuis is en hoe ik in godsnaam ooit voor mijn kind kon zorgen als ik dit kabeltje al niet gewoon kon vinden…Diezelfde avond hebben we er smakelijk om gelachen. Hormonen. JOE!

Omdat de zwangerschap volledig uit de lucht kwam vallen, liep ik de eerste weken tegen een hoop dingen aan. Ik mocht ineens heel veel niet meer en daarnaast moest ik juist een hele hoop verplicht wél! Mijn leven is alles behalve gestructureerd en dat is niet zonder reden, ik gedij er lekker bij, maar dat er ineens structuur moest komen en ik daar zelfs behoefte aan ging krijgen, overviel mij dus enorm. Voor mijn gevoel staat (nu al) mijn hele leven op zijn kop. Ik kijk tegen vrijwel alles anders aan en heb ineens een ontzettend verantwoordelijkheidsgevoel. Verder heb ik mij in het begin nogal opgewonden over het feit dat ik een enorme pens zou gaan krijgen. Ik ben godverdomme niet voor jan lul 50kg afgevallen een paar jaar geleden. Het idee dat mensen mij weer als “die dikkerd” zouden gaan zien beangstigde mij zo enorm. Wat achteraf natuurlijk totale onzin is, ik ga niet dik worden, ik ben zwanger en dat moet ergens gelaten worden. Dat weten mensen ook heus wel. Ik begin nu al een echte zwangerschapsbuik te krijgen trouwens, die ik soms, als ik de straat op ga, nog angstvallig probeer te verdoezelen met een sjaal of iets dergelijks. Dat zit nou eenmaal tussen mijn oren, net zoals mijn fobie voor dik worden.

Kortom: Ik ben hartstikke blij met wat er momenteel rondzwemt ergens tussen mijn navel en mijn schaambeen, maar die roze wolk ben IK nog niet tegen gekomen.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge