Persoonlijk, Zwangerschap

Op weg naar mijn bevalling met strippen en ballonnen

16 augustus 2015

IMG_549426 september 2014 (36 weken zwanger) Mijn baby en ik liggen in een ziekenhuisbed. Haar hartslag is dik in orde, mijn bloeddruk is dat niet. Er zijn tests gedaan, er is bloed geprikt, urine opgevangen en ik zit inmiddels aan behoorlijk zware medicijnen. Was er vanochtend nog geen vuiltje aan de lucht of in mijn huis, nu ben ik te ziek om ook maar over mijn nesteldrang na te denken! Toen ik vriendelijk doch dringend door mijn verloskundige bij het ziekenhuis werd afgegooid, dacht ik nog dat ik een paar uur later best wel weer te voet huiswaarts zou kunnen keren. boy was I wrong! En toen ik net voor het eerst in deze zwangerschap een medisch gesprek voerde met een gynaecoloog, moest ik toch wel toegeven dat ik wellicht wat eigenwijs ben geweest. De lijst met vage klachten die ik daar even tegen haar zat op te sommen leek met de minuut langer te worden. Ik schaarde dat allemaal onder “die laatste loodjes hè” wat belachelijk was eigenlijk. Tuurlijk zijn die laatste loodjes zwaarder dan de eerste of de halverwegese. Maar ze hoeven echt niet zo’n lichamelijke hel te zijn als waar ik de laatste drie weken doorheen ben gegaan. Laat ik het zo zeggen: vermoeiend is het allemaal behoorlijk zo’n gevulde baarmoeder rondsjouwen, dat zal ik ook zeker niet ontkennen. Maar vijf uur aan een stuk slapen midden op de dag en dan nog de wekker moeten zetten, is niet echt gangbaar hoor. Verder zag ik ook met regelmaat sterretjes, had ik veel hoofdpijn en zag ik slechter (ik dacht dat ik nieuwe lenzen moest halen). Nu ben ik dus in goede handen zeggen ze. Ik heb volledige bedrust en mag al helemaal niet stofzuigen. Van dat laatste baal ik echt enorm.

3 oktober 2014 (37 weken zwanger)
WIJ.MOGEN.NAAR.HUIS.JOE!
De bloeddruk blijft hoog, maar gecontroleerd hoog zoals ze dat hier zo mooi zeggen. De -op het randje van zwangerschapsvergiftiging staat van zijn- is onder controle en ik mag nu thuis nog even bijtanken MITS ik de klachten serieus neem, goed in de gaten houd en niets, maar dan ook niets, thuis doe. De bevalling mag nu spontaan op gang komen want de ongeboren vrucht is in principe “af”.

8 oktober 2014 (37 weken en 5 dagen zwanger en dit stuk zou best eens TMI (to much info mam) kunnen zijn)
Vandaag stond een bezoekje aan de gynaecoloog op de planning. Kon ik best heen lopen vond ik, wellicht verloor ik onderweg ineens ergens een ba
by. Wat zou dat de boel vergemakkelijken zeg! “Maar helaas, het ware leven is geen videoclip” rapte Def P ooit al eens. Mijn gynaecoloog, een hele toffe vrouw, poogde ons kind voor de laatste maal binnensbuik op de foto te zetten. Ware het niet dat de boel daarbinnen zo krap was geworden, dat het eruit zag alsof de ongeboren vrucht daar met 26 andere vruchten een worstelpartij aan het houden was. Dat was verder niet verontrustend vond ze. Toen was daar het moment dat voor het eerst in 37 weken zwangerschap, er daadwerkelijk iemand (anders dan mijn verkering of ikzelf) in de buurt moest zijn van mijn vajajay. Ik vond dit heel even een dingetje en zo ook de verkering bemerkte ik. Ik moest even in een stoel met beenbeugels klimmen en mijn bekken “lekker wat naar voor kantelen”. Prima joh. Met een mede-zwangere vriendin had ik afgesproken te tellen hoevaak we betast zouden worden in het hele proces naar baby toe. Ik bedacht ineens dat dit wel eens de start van een fikse reeks zou kunnen worden. Ik had gelijk…

“Toen ze vroeg om te strippen dacht ik, tja je zit nu toch al met je vingers IN mijn vriendin, trek dan ook je kleding maar uit”

Gynaecoloog vroeg of ze meteen maar even moest “strippen“. Alwetend als ik ben knikte ik en zei gretig JA! (ik dacht nog dat het wellicht spontane weeën op zou wekken) Niet realiserende dat de verkering naast mij stond en geen enkel idee had waar dit over ging. Bij het verlaten van de behandelkamer zei hij: “Toen ze vroeg om te strippen dacht ik, tja je zit nu toch al met je vingers IN mijn vriendin, trek dan ook je kleding maar uit”. Van dit grapje verloor ik plots bijna al mijn vruchtwater in de lift van het ziekenhuis…bijna!

Na het betasten bespraken we nog even de opties over inleiden. Dit zal vrijdagavond/zaterdag aanstaande gaan gebeuren als de baby zich niet vanzelf aandient. Mijn bloeddruk blijft namelijk hoog en die zal ook zeker niet lager worden tot baby geboren is. Ok. Naar huis met flink harde buiken van het lachen, en het strippen. JOE.

IMG_56479 oktober 2014 (37 weken en 5 dagen zwanger)
Gisteren heeft de gynaecoloog mijn baardmoeder dus proberen los te woelen met haar vingers. De hele nacht daarna had ik flinke voorweeën maar kwam er verder 0 actie. Omdat ik dat inleiden en die medische bende toch allemaal behoorlijk spannend vind én omdat ik geboren ben zonder geduld, heb ik liever dat ik nu (of gister) beval. Daarom besluit ik vandaag nog even mijn hele lichaam te ontdoen van alle haren en wil ik “spullen” kopen voor de ongeboren vrucht. Het idee hiervan is dat door al deze lichamelijk inspanning de boel er vanzelf uit zal vallen. HAHA. Dat is dus alles behalve gelukt. Wel hebben we nu alles (en meer) om een baby in leven te kunnen houden en schoon te kunnen maken de eerste tien jaar. Mooi meegenomen dacht ik.

10 oktober 2014 (37 weken en 6 dagen zwanger)
De dag van de inleiding is daar! Ik moet vanavond om 19.00 uur in het ziekenhuis zijn met al mijn spullen. Er gaat een ballon(??) in mijn vajajay geplaatst worden. Ik weet ook niet helemaal precies wat hier de bedoeling van is maar misschien denken ze zo de vrucht eruit te lokken. Zo van “kom maar naar de bewoonde wereld want hier is het feest en hier zijn ballonnen”. Ik heb hier een hard hoofd in maar als ze ook taart serveren vind ik alles prima.

10 oktober 2014 AVOND (37 weken en 6 dagen zwanger)
We zijn weer thuis. Het balonnenfestijn hoefde niet in gang gezet te worden en ik kreeg ook geen taart! Wat bleek, mijn ontharingsmanoeuvre en het slenteren door de stad, hebben ervoor gezorgd dat “de boel” zelf al is gaan openstaan. Oh wat klinkt dit toch gezellig. Morgenochtend om 7u sharp mag ik mij melden en ga ik niet meer naar huis voor ik gebaard heb. SPANNEND!! Nu ga ik lekker in bed liggen en niet slapen. Groetjes!

 

 

You Might Also Like

13 Comments

  • Reply Bregje 16 augustus 2015 at 14:07

    Heerlijk om weer terug te lezen! En nu is ze alweer bijna 1! Verheug me op alles wat je nog gaat schrijven! X

    • Reply babyisthenewblack 16 augustus 2015 at 14:13

      Thanks Breg! Deze heb ik stiekem vandaag geschreven met flarden van toen, die ik al in concept had staan. XXX

      • Reply Lotta 8 augustus 2016 at 03:16

        Ah yes, nicely put, eveyrone.

  • Reply Marianne 16 augustus 2015 at 15:08

    Hilarisch Suus!!! Wat een fantastische blog! Big fan hiero hoor! Kom maar door met nieuwe verhalen!! X

    • Reply babyisthenewblack 16 augustus 2015 at 16:09

      Thanks lief! XXX

  • Reply Josine 25 augustus 2015 at 09:18

    Heerlijk gelachen! Thanks had ik even nodig! Ben benieuwd naar je verhalen! Super leuk.
    Mijn zwangerschap kwam ook niet gepland en onverwachts..hier alleen geen verkering. Maar echt super blij met mijn kadootje met de naam Fee (geboren op 7-10-2014, na een hel zwangerschap en dito bevalling)
    Groet Josine (instgram joos_78)

    • Reply babyisthenewblack 26 augustus 2015 at 09:51

      Lief jouw reactie en je hebt zo’n mooi meisje! Heel veel respect voor het feit dat je dit zo in je eentje bent gaan doen. Ik weet niet of de papa nog in beeld is maar hoe dan ook lijkt het alleenstaand ouderschap mij echt niet makkelijk. Ik ga mijn best doen om je veel en vaak te laten lachen lieve Josine! XXX

  • Reply Stephanie " chefstef-fotografie" 25 maart 2016 at 15:41

    Whaha ik hoorde dat ik jou moest volgen! En jawel ze hadden gelijk wat een heerlijke hilarische goed geschreven blogs!

    • Reply babyisthenewblack 29 maart 2016 at 15:59

      Hey Stephanie, wat een ontzettend leuke reactie van jou. Daar word ik heel blij van. Dank!

    • Reply Millie 7 augustus 2016 at 23:16

      A plinleagsy rational answer. Good to hear from you.

  • Reply Elise Joanne 24 mei 2016 at 13:55

    “kom maar naar de bewoonde wereld want hier is het feest en hier zijn ballonnen” – Haha! Okay, één woord; KONING!
    Elise Joanne onlangs geplaatst…Marc Jacobs Splash Eau de Cotton ReviewMy Profile

    • Reply babyisthenewblack 24 mei 2016 at 13:57

      Hahaha ik moet hier zelf ook weer veel te hard om lachen!

      • Reply Indy 9 augustus 2016 at 09:06

        Andrew–thanks for your ths2ohto–&#8u21;mgre a testament to God’s faithfulness than to my own” Love this. And yes–I couldn’t agree more with you–what a miracle, this grace. One of my favorite things about God is His promise of making old things new, broken things, whole, and crooked things, straight. Thanks for reading.

    Leave a Reply

    CommentLuv badge