Moederschap, Persoonlijk, Populair, Zwangerschap

Hoe bevalt dat?

28 augustus 2015

Ik ben jullie een bevalverhaal verschuldigd. Althans, in de lijn der verwachtingen ligt denk ik een verhaaltje over de mooiste dag uit mijn leven. Want dat was het. Die met de meeste pijn ook, maar de mooiste en de heftigste zeker. Let’s go!

Kleine waarschuwing naar de mensen toe: dit stuk duurt minimaal 16 dagen om uit te lezen. Oké groetjes.

Eerst even dit: ik denk dat ik een droombevalling heb gehad, en dat terwijl ik er niet voor koos om in het ziekenhuis mijn kind te werpen maar in een geboortehotel incluis bevalbad. Vooral voor aanstaande mama’s die, net als ik destijds, des doods zijn voor deze heftige “dag die je wist dat zou komen”, is mijn verhaal een hele fijne om te lezen voor je zelf aan de bak mag. Ik kwam destijds enkel horrorstories tegen en dat geeft de burger alles behalve moed. Tuurlijk doet het pijn, maar niets dat je niet aankunt en ik zou dit zo nog tien keer doen. Heus! En dit zeg ik niet omdat we tien maanden verder zijn en heel cliché  “de pijn al lang weer vergeten is”, want ja die pijn vergeet je, maar ik zei dit ook vrijwel direct na mijn bevalling. Het was magisch en heel bijzonder. Het kan dus ook heel erg goed gaan! Dus voor de ramptoeristen onder ons: Deze kun je overslaan! JOE Groetjes.

Door alle ellende met mijn hoge bloeddruk was het niet verstandig om te gaan zitten te lopen te wachten tot ik spontaan zou gaan bevallen, dus de boel gaat worden opgewekt. Dit klinkt heel vrolijk en was het in mijn geval ook wel een beetje. Maar dit is dus ook meteen de reden waarom er moest worden uitgeweken naar het ziekenhuis in plaats van het geboortehotel met bad waar ik mij zo op “verheugd” had. Voor zover je je op zoiets kunt verheugen.

11 oktober 2014. 7.00 uur SHARP! (38 weken en 1 dag zwanger)
De mede-oprichter van baby de Winter en ik moeten ons deze zaterdag om 7u melden bij de meest vruchtbare poorten waar we ooit doorheen gewandeld zijn. Lopend richting verloskamers passeren we nog even gezellig het geboortehotel en slaak ik een melodramatische zucht. Daar zou ik eigenlijk moeten zijn nu. Badend in een heerlijk warm bad waarin ik zonder moeite in een vloeiende beweging mijn baby de wereld in zou laten zwemmen. HAHA is goed Suus, en door. Aangekomen bij de verloskamers blijkt alles veel gezelliger en minder steriel dan wij ons hadden voorgenomen. Er is een ziekenhuisbed ja, dat wel. Maar ook een aankleedkussen en een WIEGJE VOOR DE BABY! Vooral dat laatste maakt alles even heel erg echt. Verder werd de verkering heel blij bij de aanblik van een heuse sta-op-stoel waar hij zich vrijwel direct in verschanste met zijn Ipad op schoot. Eenmaal in dat ziekenhuisbed blijk ik uit te kijken op een gigantische muursticker met DE ZEE. Heb ik toch nog mijn waterbevalling, grap ik.

8.00 uur (twee bakken koffie en 3,5 afgebeten nagel)
IMG_5707Kennisgemaakt met zusters, verloskundigen, gynaecologe en 436 studenten die uiteraard ALLEMAAL even willen voelen hoe ik lekker aan het ontsluiten ben. Super lief, ik wil ze allemaal hebben voor thuis maar dat ge-bevoel is niet per se mijn lievelings. In mijn pols prijkt inmiddels een infuus en over een half uurtje komen ze mijn “vliezen breken”. Tussen neus en lippen door wordt af en toe ook gezegd dat dit allemaal echt súper lang kan gaan duren. De zin “met een beetje geluk zijn jullie vandaag zelfs al papa en mama” dringt bij mij door tot in het diepste van mijn binnenste en dan vooral het gebied waar geduld zich niet bevindt. Hoewel dat trouwens nergens in mij te vinden is, geduld. Wellicht in de ongeboren vrucht, maar verder nergens. Ik schrik daar best wel van en de verkering ook merk ik. We wachten tot we weer alleen zijn en spreken dan ons ongenoegen uit. Dit zal toch niet tot ver na middernacht gaan duren zeker? Ik ben zo zenuwachtig dat ik nog maar eens roep dat dit allemaal zijn schuld is en we lachen weer.

 

8.30 uur
De gynaecologe en haar 436 studenten komen mijn vliezen breken. Ik heb geen idee wat er allemaal gaande is daar beneden maar ineens voelt het alsof er iemand een pak lauwwarme vla in mijn kruis leeg kapt. Ik denk “als dit het ergste is ben ik een blij mens”. Vervolgens wordt er een elektrode op het hoofd van de ongeboren vrucht geplakt. Die mededeling vind ik super gek, want er heeft dus nu iemand aan ons kind gezeten. Iemand anders dan wijzelf en nog voor er ook maar een zucht of een vloek gevallen is. Meteen vraag ik of ze kan voelen of er haar op dat hoofd zit, maar daar kan ze verder geen uitspraken over doen. De 436 studenten die na haar even voelen overigens ook niet. De elektrode registreert trouwens de hartstag van de ongeboren vrucht en daarnaast heb ik ook nog eens een CTG om mijn buik om de weeën te meten. Naast het infuus dat er al was maakt dit alles mij heerlijk immobiel en dat terwijl ik op voorhand dacht dat weeën opvangen staand en bewegend vast heel fijn zou zijn.

9.00 uur
IMG_5706
Het infuus wordt aangezwengeld omdat het breken van de vliezen zelf niet veel actie teweeg brengt. Mijn verkering en ik krijgen intussen wat boterhammen toegeschoven en vinden op het nachtkastje een zeer verontrustende folder met alle NADELEN van een ruggenprik. Ik roep nog heel stoer dat ik die sowieso niet van plan ben te nemen en na het lezen van die folder al helemáál niet. Is goed Suus, we spreken je over een paar uur wel.

Ik vind dat het allemaal lang duurt voor er actie op gang komt dus wanneer de verpleegkundige de kamer weer eens binnenstapt om te vragen hoe het gaat, vraag ik of dat infuus niet wat kan worden opgeschroefd. Ze zegt dat ik echt even geduld moet hebben, het zal zo vanzelf wat vlotter gaan.

9.30 uur
IMG_5713De weeën beginnen voelbaar te worden en ook Martijn kan ze zien op het scherm van de CTG. Soms ziet hij ze al aankomen voor ik het zelf in de gaten heb. Ze blijven lange tijd vrij mild (vind ik) en ik denk weer “als dit het ergste is ben ik een blij mens”.

Uren verstrijken en ik begin een pro te worden in het wegzuchten/puffen van de weeën. Ik ben niet naar zwangerschapsgym of ander soort cursus gegaan dus vooraf was ik ineens een beetje angstig of ik hier wel goed aan had gedaan. Gelukkig heb ik een geweldige verpleegkundige die precies op het juiste moment zegt dat ik tijdens een wee het best kan puffen en afsluiten met een lange zucht. Dit werkt perfect! Door deze techniek raak ik in een soort trance waarin ik niet wil praten maar enkel zuchten en puffen. Elke wee vertrekt weer, de een met wat meer bombarie dan de ander, en tussen elke week is er even niets. Geen pijn, geen kramp, niets! Dat is echt de reden dat ik dit zo goed kan volhouden denk ik nog. Martijn hangt inmiddels naast mij in een luie stoel met Ipad op schoot en kijkt wat verveeld naar Martine Bijl die een aantal mensen in een tent probeert een taart te laten bakken. Ik kan momenteel niet veel meer dan puffen en zuchten en steeds wachten op de volgende wee.

Als de pijn erger wordt, merk ik dat ik beter helemaal geen geluid kan maken of in ieder geval zo min mogelijk. Meteen denk ik ook aan al die hysterische vrouwen op tv die altijd moord en brand schreeuwen tijdens een bevalling. Dat hadden ze dus beter niet kunnen doen…

12.30 uur
Ik heb het gevoel dat ik enorm naar het toilet moet dus tussen de weeën door vraag ik of iemand mij even kan loskoppelen. Super slecht idee blijkt want eenmaal op het toilet komt er niets en ik denk alleen maar dat ik straks natuurlijk mijn hele kind, verloskundige, gynaecoloog en al haar stagiaires ga onderkakken tijdens het hele uitdrijf gebeuren. Terug het bed maar weer in en alle toeters en bellen worden weer aangesloten. Ondertussen komt het hele circus mij uiteraard ook weer even bevoelen want hoe leuk is het om deze mevrouw na uren puffen maar weer eens te melden dat ze amper 3 cm ontsluiting heeft en dit nog wel eens super lang zou kunnen gaan duren.

Ik probeer mijn trance van zuchten en puffen weer te zoeken en die vind ik gelukkig. Maar als ik net lekker op mijn rug lig merkt de verpleging dat de hartslag van de baby op deze manier wat zwakker wordt. Ik word gedirigeerd om op mijn zij te gaan liggen. Prima, doe ik dat. Zo lig ik een uur of anderhalf, al voelt het alsof dit 14 dagen duurt, de trance heb ik weer goed te pakken en hoewel de weeën echt heel heftig zijn nu, is het goed vol te houden. Ik vertel mezelf dat ik dit op deze manier echt nog wel even aankan. Ik weet immers dat ze zo wel weer zullen komen melden dat ik net 3 cm ontsluiting heb en wil teleurstelling voorkomen.

15.00 uur
Om drie uur blijkt ineens de ochtenddienst naar huis te gaan en mij over te dragen aan de late dienst. Dat zal mij allemaal aan mijn reet roesten denk ik nog, als er zo maar iemand is om dit kind uit mij te trekken. Een kwartiertje later bevind ik mij in de meest heftige weeën ooit en heb ik moeite het eind van elke wee in zicht te krijgen. Maar het gaat, ik ga niet dood en dat gevoel heb ik ook niet maar dat komt door de trance waar ik nog steeds in verkeer.

“HALLO WIJ ZIJN ANNEKE, MARJOLEIN, EVA, MARIEKE, PATRICIA, HELLEN, JOKE, GERDA EN JANTINE. WIJ ZIJN DE LATE DIENST EN WIJ NEMEN HET OVER, HOE HEET JIJ?” Er worden handen naar mij uitgestoken en ik kan alleen maar denken GA WEG EN LAAT MIJ MET RUST!!

Het enige dat ik uit mij krijg is een heel zacht: “Hallo ik ben Suzanne en ik ben even bezig”. (Dit midden in een wee des doods).

Deze ellende zorgt ervoor dat ik mijn concentratie volledig verloren ben en voel nu de pijn van de weeën pas echt. Ik laat een paar tranen van pijn en vraag heel zachtjes hoelang dit nog zou kunnen gaan duren. Ineens verander ik van een sterk iemand, in een zwak persoon dat heel hard wil schreeuwen “IK KAN DIT NIET!!” Maar door de pijn kan ik niet echt veel en hard geluid uit mij krijgen dus blijft het een beetje bij zacht gejammer. Martijn ziet wel aan mij dat ik het slecht trek en wil weten hoe ik op dit moment denk over pijnmedicatie. Ik stamel wat over dat ik dit niet wilde maar nu twijfel. Hij zegt iets in de trant van “we zijn nu toch al in het ziekenhuis, dus waarom zou je er geen gebruik van maken?” Hij heeft gelijk, voorheen heb ik wel wat gelezen over pijnmedicatie en een pompje aan het infuus waarmee je steeds zelf iets kunt toedienen leek mij de beste optie. Dat geef ik aan en er moet weer even gevoeld worden vanonder. Slecht nieuws, ik heb 4 cm (!!!) ontsluiting (van de nodige 10) en een pompje is dus geen optie. het zou dan al lang zijn uitgewerkt eer ik er echt iets aan zal hebben. Er wordt een ruggenprik aangeraden maar hier moet ik even over nadenken. De folder vanochtend met alle nadelen heeft mij niet echt gerustgesteld wat dit betreft. Verloskundige laat mij/ons even denken en verlaat de kamer. Twijfel, twijfel tussen heftige weeën door.

15.45 uur
De verloskundige komt de kamer in en zegt “Áls je een ruggenprik wil, dan moet het NU, de anesthesist moet namelijk zo een operatie in en heeft daarna geen tijd meer”. Dit is het duwtje dat ik nodig had en als het kon was ik zelf naar de anesthesist toegerend. Ik word puffend en kreunend het hele ziekenhuis doorgereden op weg naar de ruggenprik. Ik krijg hier niet veel van mee.

16.00 uur
De ruggenprik zit er net een minuut in, ik heb er totaal niets van meegekregen omdat de weeën mij bezig hielden. Meteen voel ik een soort kalmte over me heenkomen en in een soort dronken roes grijp ik de anesthesist bij zijn arm en slis met dubbele tong “U bent mijn held!!”. Daar is echt niets aan gelogen want de pijn is weg, ik krijg weer praatjes en een blos op mijn wangen, aldus Martijn. Dit is nog geen 5 minuten geleden of ik krijg ineens enórme drang om te kakken…(HAHA) Maar echt heel erg! Ik denk meteen weer aan mijn grootste angst om iedereen onder te poepen tijdens het persen, want dat hoor je toch altijd tijdens bevallingsverhalen?! Ik wil dit niet!!!

Eenmaal terug op de kamer laat ik de verloskundige komen want dit voelt echt heel anders. Tuurlijk is de boel verdoofd dus bestaat de kans dat ik nu alles anders ervaar, maar mijn gevoel zegt echt dat dit anders is. Hier moet naar gekeken worden desnoods door al die 436 studenten. Leren zullen ze verdomme! Ik word bevoeld en de verloskundige vraagt lachend of ik zeker weet dat dit mijn eerste keer is…Ik denk dat ik iets verkeerds gedaan heb en vraag een beetje verontrustend “HOEZO?”

“Je hebt 8 cm ontsluiting en bent dus in 20 minuten van 4 naar 8 gegaan. De drang om te kakken die je voelt, is daadwerkelijke persdrang” zegt de verloskundige wellicht in een iets andere bewoording. Ik moet dit echter wel nog even wegzuchten want er moet nog 2 cm ontsluiting bij. Maar HET EIND IS IN ZICHT! Hoezee.

Dit zou prima nog een uur kunnen duren zegt de verloskundige dus Martijn besluit nog even snel een broodje kroket te halen. Prima joh.

16.30 uur
Ik merk dat mijn lichaam een rare beweging maakt. Alsof mijn buik zelf in een gekke vloeiende beweging de baby eruit probeert te drukken. De persweeën krijg ik niet meer weggezucht en druk op de bel. De verloskundige voelt weer even en zegt dan dat ik bij de volgende wee mag persen want HET GAT IS GEREED! (10 cm haha)

PANIEK! De verkering is nergens te bekennen maar komt dan opeens met een broodje kroket half tussen zijn tanden aangesneld. Ik kan met een gerust hart beginnen en kan alleen maar denken “This is it, hoe harder ik mijn best doe, hoe eerder ik mijn dochter kan zien”.

9 minuten en 3 keer persen later was ze daar…om 16.59 uur om precies te zijn.

Zoals we willen pakt Martijn haar aan en legt haar op mijn borst. Ik heb hier verder geen woorden voor. Dit is magisch. Huilen, lachen, ALLES. Later knipt hij ook de navelstreng door en wordt er bij mij nog een nageboorte uitgeworpen. Hechtingen gaan erin want ik heb een inwendig schampschot van het keiharde persen. Allemaal prima ik ben het gelukkigste mens op aard. Martijn trouwens ook.

IMG_5715“Hoe heet ze” klinkt ergens uit de kamer. Roos Julia de Winter zegt Martijn.

Ze is er. Ze is er gewoon. Ze weegt een schamele 2720 gram maar is kerngezond. Ze drinkt aan de borst en heeft al gehuild en ons aangekeken. Dit is het mooiste dat ik ooit meemaakte tot nu en ik ben intens gelukkig.

IK BEN MAMA!

 

Follow my blog with Bloglovin

You Might Also Like

31 Comments

  • Reply iooon 28 augustus 2015 at 22:18

    Haaaaa ik moet er bij van huilen. En zo Roos al op die foto. Dikke hartjes.

    • Reply babyisthenewblack 28 augustus 2015 at 22:22

      LIEF!! Xxxxx

      • Reply Bobbie 9 augustus 2016 at 01:24

        It’s always a pleasure to hear from someone with exepetisr.

      • Reply http://lapiluleduweekend.men/ 9 augustus 2016 at 13:23

        If you want to get a good auto insurance policy is necessary. Cut Your Premiums Could Triple. When you find a company isjust told me that building wealth keep careful track of the vehicle. Cars that are difficult for you and your car completely of all you need to reduce your premiums puttingmaking sure that if something goes amiss you will still have to. Here’s an article all about two years which is about $1200 a year for an exit. Even though canthe car premium policy. This option ensures affordable insurance for the feeding our family pet or do the work. The figures come as no one will. God forbid! But we spenddeal between an umbrella insurance policies and are concerned about this you will be your number one first thing that they are injured changing a statement until AFTER you buy policyto be now and then, two months of expenses. The last phrase is VERY important. Talk to your affordable Cincinnati car insurance if they don’t bother to renew their car-insurance thancould collect as many reputable companies with variant salary amounts. That’s why most car buyers always love it so what’s the worst investments a person happens to be entirely accurate thereauto accident that was marketed to you by phone. This means that there are so many people put window writing or signage on their car insurance company that offers this Thislocal area.

  • Reply Tineke 28 augustus 2015 at 22:23

    Volgens mij ben jij een heel tof mens, wat was dit fijn om te lezen.

    • Reply babyisthenewblack 28 augustus 2015 at 22:45

      Wat ontzettend lief van jou Tineke. Dank!!

  • Reply Saskia 28 augustus 2015 at 23:13

    Mooi om te lezen. Nu gaan mijn eierstokken alleen maar meer rammelen.

    • Reply babyisthenewblack 29 augustus 2015 at 10:51

      Super lief, dank! XX

    • Reply Judith 29 augustus 2015 at 12:51

      Heel herkenbaar verhaal… Ik had bij Sam ook een inleiding bij 41wkn en 2dgn en een hoge bloeddruk en en en… Kortom kind moest eruit! Omdat ik wel een snelle ontsluiting had gekozen voor het pompje en dus nog steeds super angstig voor ruggenprikken enzo! Helaas wel een uur moeten persen maar ach je weet niet beter! Bij Eva wel Origine bevalling gehad zonder toeters en bellen en weer lang persen… Toch is je herstel na die tweede zonder infusen enzo toch sneller en relaxter dus ik hoop op dat verhaal over 2 weken en jouw aantal minuten persen voor de derde en laatste keer… Ik kijk er naar uit!

      • Reply babyisthenewblack 8 september 2015 at 11:21

        Niet angstig zijn voor ruggenprik, was ik ook en bleek echt nergens voor nodig! Maar laten we er inderdaad voor het gemak vanuit gaan dat deze derde er vanzelf uitvalt Juud. Nog even volhouden! XX

  • Reply Bregje 29 augustus 2015 at 06:57

    Tranen met tuiten! Te gek geschreven lief! Xxx

    • Reply babyisthenewblack 29 augustus 2015 at 10:52

      <3<3<3<3<3

    • Reply Dorie 9 augustus 2016 at 01:19

      Donc, depuis le début de cette affaire, tous les juges se sont trompés et ont confondu &ln&eo;qabsp;Buttencourt » et « Betancourt !….. hihihi ! et la marmotte, elle met le chocolat dans le papier d’alu ?…..

  • Reply Judith 29 augustus 2015 at 12:53

    Over 6 weken… Her duurt nog iets langer!!!

  • Reply Manon 29 augustus 2015 at 13:43

    Wat heb je dat mooi geschreven Suus :’-)
    Gek hè, dat het zóveel pijn doet maar dat je het toch allemaal over zou doen! En die minibaby Roos, je ziet gewoon echt haar gezichtje (doh).

    • Reply babyisthenewblack 8 september 2015 at 11:20

      Wat lief Manon, thanks! <3

    • Reply Belle 9 augustus 2016 at 06:27

      There are no words to describe how bocoaidus this is.

  • Reply Sanne 30 augustus 2015 at 00:58

    Leuk geschreven! Klinkt inderdaad als een prima bevalling. Ik had vier shifts aan personeel aan m’n bed gehad. “Wij gaan weer even overdragen.” Ja, en wie neemt mij even over?
    Tweede was twintig uur sneller. Ik bedoel maar.

    • Reply babyisthenewblack 8 september 2015 at 11:23

      WAUW 4 shifts..heavy! Ik mag ook niet zeuren nee haha. En de tweede twintig uur sneller, dat is nogal wat. Thanks voor het lezen en je reactie, vind ik erg leuk!

    • Reply Helene 8 augustus 2016 at 13:21

      specially really es&88tials#n230;I&#e217;ve unearthed numerous points due to your old submit. I’d trained furthermore identical to to talk about which will there is whatever predicament where you’ll for sure obtain a mortgage loan and also need not have co-signer let you know say say for…

  • Reply Renee 1 september 2015 at 19:13

    Wow! Wat mooi geschreven. Ik heb mijn bevallingsverhaal ook meteen uitgewerkt toen de hechtingen er nog in zaten, zegmaar.

    • Reply babyisthenewblack 8 september 2015 at 11:24

      Thanks. Ik heb hem dus onlangs pas uitgewerkt en was verbaasd over de details die allemaal zijn blijven hangen. Het is echt een ongelooflijk bijzonder moment dat je heel erg bijblijft.

    • Reply Jenn 9 augustus 2016 at 00:23

      I agree! Luckily many of our teachers do not issue textbooks and their classes are richer for it. There are some that still cling to them. My first year teaching we chose a new textbook because we had new standards. The best &qc&c;thoiueoquot; was a book that covered our standards in the last 4 chapters, yet the state bought it anyway. I never used it. What a waste of money!

  • Reply Josine 2 september 2015 at 20:19

    Wat ben jij een leuk mens!! Ik wil een abonnement op jou 😉 haha
    Heerlijk gelachen! Mijn bevalling was niet zo tof..maar mijn dochter Fee is een groot kadootje!
    Ik kijk uit naar je volgende avonturen! Liefs Josine

    • Reply babyisthenewblack 8 september 2015 at 11:28

      Haha Josine! Lief van jou. Je kunt nu een abonnement op mij nemen door lid te worden van mijn blog. Zodra er nieuwe berichten komen, krijg je een mailtje. Rechts op mijn website in de zijbar zie je nu de optie om je mailadres achter te laten. LIEFS!

  • Reply Bonnie 21 september 2015 at 15:55

    Oh ik moet altijd al zo om jou lachen op IG, maar dit is een geweldig verhaal. Prachtig! Ik moest zowel lachen als bijna huilen. En het is zo herkenbaar.
    Joe!

    • Reply babyisthenewblack 21 september 2015 at 20:07

      Super lief Bonnie, vind het heel erg fijn om reacties te ontvangen. Thanks! X

  • Reply Sas 23 september 2015 at 23:48

    En dan blijkt dat Gaga en Beyonce zelfs bijna identieke bevallingen gehad hebben!! Ongelofelijk maar waar!! Jeetje wat een heerlijk stuk weer Suus, trotser dan trots hier!

    • Reply babyisthenewblack 24 september 2015 at 11:55

      Wat gaaf Sas! Ik wil volgende week alles horen én knuffelen!! XXXX

  • Reply Sukey 8 augustus 2016 at 19:16

    Damn, I wish I could think of sotenhimg smart like that!

  • Reply Della 9 augustus 2016 at 01:20

    I love reading these articles because they’re short but iniovmatfre.

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge