Moederschap, Persoonlijk

Ik voel me zo naakt zonder kind!

6 januari 2016

Iemands moeder worden zat niet in mijn algehele planning des levens. Ik vloog voor mijn werk de hele wereld over en dat vond ik fantastisch. Toch werd alles ruim een jaar geleden flink omgegooid en ik moet zeggen dat dit mij beter afgaat dan is voorheen had bedacht. Ik vind het zelfs echt hartstikke leuk. Ik kan heel clichématig zeggen dat ik in mijn rol als moeder ben gegroeid en dat doe ik dus dan ook maar. Want het is zoals het is.

Hieronder wat foto’s van mij van voor ik moeder werd, toen ik nog fervent festivals afging, voor mijn werk de grootste moskee van Dubai bezocht, schaatste in veel te korte en hippe jeans en heel nonchalant met mijn paardenstaart in een park flaneerde.

Moeite met mezelf

En nu heb ik ineens een beetje moeite met mezelf op bepaalde momenten. Vooral als ik kaal, naakt en kwetsbaar ben. En het gekke is, op de momenten die ik nu beschrijf, heb ik eigenlijk altijd hartstikke veel kleding aan. De momenten dat ik me naakt, kaal en kwetsbaar voel, zijn namelijk de momenten wanneer mijn kind niet bij mij is. Wanneer ik mij niet kan verschuilen achter haar guitige gezichtje, haar prachtige blauwe kijkers en haar intens schattige kale hoofd. Als de aandacht dus niet wordt opgeëist maar ik er weer helemaal alleen voor sta…Die momenten zijn er nog niet zoveel geweest en ik begrijp nu ineens heel goed waarom.

Mijn kind als verlengstuk van mijn uiterlijk

“Mijn kind is heel leuk, ziet er altijd tof uit, is sociaal, heel grappig en iedereen wil graag met haar zijn. Ze is een beetje ‘mij’ van voor de zwangerschap eigenlijk”

Nu wil ik niet per se impliceren dat ik voor de zwangerschap heel leuk was, en nu niet meer. Maar dingen zijn wel aan het veranderen gegaan.

Waar ik voorheen graag moeite deed om er zelf mooi en leuk uit te zien, merk ik dat dat nu niet meer zo hard nodig is. Als mijn kind er leuk uitziet is dit meer dan voldoende. Écht opgemerkt word ik namelijk niet als ik met het nageslacht ergens ben. Er is in het afgelopen jaar bijvoorbeeld niet 1 levende ziel op aard geweest die zei “jeetje Suus, leuke broek!” Ik nam eerder al eens de proef op de som door met mascara op mijn kin naar de supermarkt te gaan. Ik ben net zo lang in en rond de supermarkt blijven dwalen tot ik minstens drie bekenden tegenkwam. Geen van allen zeiden iets over de mascara, allemaal opperde ze hoe weinig haar Roos toch had en hoe blauw haar ogen zijn. Joe! Prima. Even een kleine kanttekening: het is nou ook weer niet zo dat ik écht nul moeite besteed aan mezelf, ik heb nog steeds de leukste verkering van de wereld en daar wil ik wel graag leuk genoeg voor blijven om nog een kind mee te maken en zelfs wellicht ooit ten huwelijk door gevraagd te worden.

36 bier en 2 tequila

Op zich ben ik wel tevreden met mezelf, dat is niet eens zoveel anders dan voor ik zwanger werd. Ja, er zitten kilo’s teveel aan en die zou ik graag zien verdwijnen maar ik weet uit ervaring dat dát mij niet per se een leuker of beter mens maakt. Ik vind het alleen ineens super eng om ergens te zijn zonder kind om achter te verschuilen. Als ik nu ergens alleen kom, zien mensen MIJ, beoordelen mensen MIJ, vinden mensen MIJ misschien wel leuk, of vinden mensen MIJ misschien wel stom. Dit is echt een super gekke gewaarwording, want ik heb dit nooit gehad. Zelfs in de meest dikke periode van mijn leven, voelde ik me niet zo kwetsbaar als nu. Ik grapte altijd over mezelf (love zelfspot) en daar kwam ik eigenlijk altijd wel mee weg. Mensen vonden mij zelfverzekerd en spontaan. Nu probeer ik dat nog wel te zijn maar ervaar ik het als stukken lastiger.

“Versierde ik vroeger bij binnenkomst al alle mannen én vrouwen in de hele kroeg (inclusief barpersoneel), moet ik nu eerst 36 bier en 2 tequila achteroverslaan wil ik een beetje een spontaan kletspraatje kunnen houden met een wildvreemde…”

Het roer is om

Nu Roos sinds kort een dag per week naar het kinderdagverblijf gaat, heb ik ineens weer wat tijd voor mezelf. Natuurlijk had ik dat al wel op de dagen dat Martijn vrij is maar ik zou dan bijvoorbeeld nooit in mijn eentje ergens een kop koffie gaan drinken. Die dagen ben ik vooral aan het werk en doe ik dingen met Martijn en Roos samen. Nu ben ik de hele dag alleen als Roos naar het kinderdagverblijf is. Ik werk dan vooral thuis maar er is ook de mogelijkheid om bijvoorbeeld weer eens met mijn laptop te gaan werken in een koffiezaakje, iets dat ik voor de zwangerschap erg graag deed. Meteen voel ik me onthand en kwetsbaar als ik deze zin alleen al bedenk of typ.

Gelukkig zit ik nu midden in een drukke periode bij het magazine waar ik de tekst en eindredactie voor verzorg. Daarvoor zit ik een paar dagen per week op kantoor en ben ik onder jonge, fijne mensen die allemaal nog heel ver weg zijn van kinderen en alles wat daarbij komt kijken. Dat maakt het aan de ene kant makkelijk want ik voel me daar zoals ik me voelde voor de zwangerschap (ik kreeg voor het eerst zelfs weer de drang een sigaret te gaan roken omdat dat zo in mijn leven hoorde daar. Dit deed ik uiteraard niet). Maar aan de andere kant dus ook weer verwarrend en eng, daar draait het om mij en om mij alleen. Niet om wat ik gebaard heb maar om hoe ik functioneer, wat ik te vertellen heb en de tekstuele stukken die ik daar baar 😉

Het roer is dus om, ik ben weer bezig met mijn ambities anders dan die van de perfecte, leuke, hippe, flexibele mama zijn. Ik moet er even ontzettend inkomen, maar ik heb vertrouwen dat dat zeker gaat lukken!

Moest jij ook je weg weer vinden na het krijgen van kindje? Hoe heb je dit aangepakt en herken je jezelf in mijn verhaal of juist helemaal niet? Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties!

 

You Might Also Like

15 Comments

  • Reply Bregje 6 januari 2016 at 18:45

    Je vindt er vanzelf je draai weer in. Toevallig komt er bij mij morgen een stukje over alleen thuis zijn als dreumes en man uithuizig zijn. Ik voel me vooral ontheemd als ik alleen in dr stad ben ofzo, dan zoek ik altijd de kinderwagen. 😉
    Doe vooral waar jij je lekker bij voelt, dan komt het allemaal goed! Dikke kus!

    • Reply babyisthenewblack 7 januari 2016 at 00:26

      Thanks lief! Ik heb ook continu het idee dat ik Roos hoor huilen in bed als ik aan het werk ben en ze er niet is. Haha.
      XXX

  • Reply Nicole 6 januari 2016 at 18:51

    Het is tweezijdig bij mij. Eerst moest ik wennen aan het feit dat iedereen altijd alleen naar ons zoontje keek en ik niet meer leek te bestaan. Uiteraard ben ik supertrots op hem, maar soms dacht ik echt: ehhh.. Ik sta hier!
    Ik ben niet zo goed in (nieuwe) grote gezelschappen en dan is zo’n kleintje juist mega handig. Ik heb altijd iemand om tegenaan te lullen en een gesprek met iemand anders is zo gestart, daar is een baby echt ideaal voor.
    Maar als ik dan alleen weg ga, voel ik me echt alsof ik een lichaamsdeel mis ofzo. Vind ik zo gek! Maar ja, ook wel weer logisch, zo’n kindje is deel van je geworden.
    Ik weet zeker dat je je draai gaat vinden! Een kindje krijgen is een mega verandering en dat heeft gewoon tijd nodig! Xx

    • Reply babyisthenewblack 7 januari 2016 at 00:27

      JA precies, alsof je een lichaamsdeel mist! Thanks voor je reactie, super lief.

  • Reply Hanneke 6 januari 2016 at 20:11

    Is dat mascara verhaal echt?! Man! Al sneller dan jij ging ik weer werken uit huis, na 3 maanden. Ik kan me je gevoel wel heel goed voorstellen, maar heb het zelf niet zo ervaren. Wel dat ik vaak wil zeggen als ik alleen op pad ben… ik heb een kind, ik ben al moeder! Hij hoort bij mij. Of in de kroeg: je moest eens weten 😉 Hoop dat je veel genoegdoening vindt in je klus buiten de deur! En dank voor je mooie en eerlijke blog! Dikke kus

    • Reply babyisthenewblack 7 januari 2016 at 00:29

      Lief Han! Ik voel die drang ook inderdaad om steeds te zeggen dat ik iemands moeder ben, maar zodra ik wat meer gedronken heb juist weer helemaal niet 😉

      Ik was al wel vrij snel weer aan het werk, na anderhalve maand al maar toen had ik Roos mee en daarna heb ik steeds vanuit huis gewerkt inderdaad. Dus nu echt weg van huis zonder kind is wel nieuw. Ik ga er aan proberen te wennen. Komt goed! XXX

      • Reply babyisthenewblack 7 januari 2016 at 00:31

        Oh en ja, dat van die mascara is echt…Ik denk dat mensen uit fatsoen gewoon niets zeiden want uiteraard hebben ze dat wel gezien. Weer anderen dachten dat ik een trendsetter was en de dag daarna heb ik hele groepen zo zien lopen in de supermarkt! 😉

  • Reply Betty 6 januari 2016 at 22:33

    Oh Suus, herkenbaar weer joh! Zo’n kind vormt ook meteen een soort tweede identiteit. Ik vond het ook lastig om me daar niet alleen maar meer aan vast te houden.
    Ik denk dat het tijd nodig heeft om te wennen aan de nieuwe rol in je leven. Je bent nu moeder en dat heeft de eerste maanden zoveel tijd gekost, dat je even niet meer weet hoe het ook alweer is om jezelf te zijn. Mijn ervaring is in ieder geval dat het stukje bij beetje wel weer komt.

    • Reply babyisthenewblack 7 januari 2016 at 00:33

      Je hebt helemaal gelijk lieve Betty! <3
      XXX

  • Reply Suus 7 januari 2016 at 09:52

    ZO HERKENBAAR. En jij was het eerste jaar natuurlijk ook echt altijd met Roos, dan is ’t helemaal vreemd om zonder je kind over straat te gaan. En inderdaad, ik loop vrijwel altijd in mijn momiform. Zien die mensen dan niet dat ik een moeder ben!!!

  • Reply Martine 8 januari 2016 at 09:00

    Best wel herkenbaar. Toen Noor, de oudste, werd geboren woonde ik net in een nieuwe woonplaats waar ik niemand kende en de combi nieuwbakken moeder slash nieuwe mensen leren kennen ging me niet heel best af 😉
    Alles wat mij mij maakte leek verdwenen.
    Ik moest mezelf echt ff opnieuw uitvinden en dat lukte eerlijk gezegd pas echt toen ik weer aan het werk ging. X

  • Reply Vlijtig Liesje 8 januari 2016 at 13:04

    Ik weet nog dat ik me op een gegeven moment raar voelde als ik geen kinderwagen hoefde te duwen!

  • Reply Jodi - liefthuis 16 januari 2016 at 00:15

    Ik was laatst zonder spruit bij een vriendin op bezoek en op een gegeven moment dacht ik dat ik hem hoorde huilen. Zo bizar, ik schrok echt even. Er was toch ook een syndroom dat deed lijken alsof je je spruit hoorde?

    Snap je gevoel helemaal, bizar wat het met je doet.

  • Reply Jayna 8 augustus 2016 at 19:59

    Deep thinking – adds a new disenmion to it all.

  • Reply Melvina 9 augustus 2016 at 00:27

    These pieces really set a standard in the indrstuy.

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge